Το Βερολινο σε ενα απογευμα

Αν μια πόλη διεκδικεί τον τίτλο της πιο εναλλακτικής πρωτεύουσας της Ευρώπης, σίγουρα το Βερολίνο ανήκει στα μεγάλα φαβορί. Ένας τόπος που έχει σημαδέψει όσο λίγοι την ευρωπαϊκή ιστορία του 20ου αιώνα και ο οποίος συνδυάζει τον χαρακτήρα της πάλαι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας με το σύγχρονο πρόσωπο του ισχυρότερου κράτους της Ευρώπης σήμερα. Μια βόλτα λοιπόν στο κέντρο αυτής της πόλης κατά την διήμερη παραμονή μου, ήταν αρκετή να καταλάβω γιατί – δικαίως – έχει μια ιδιαίτερη γοητεία.

Μάρτιος μήνας στην Γερμανία, αλλά ο καιρός ήταν αρκετά καλός ευτυχώς για τα δεδομένα της χώρας και της εποχής οπότε ξεκινάμε με καλή διάθεση. Μαζί 2 φίλοι από την Ελλάδα που έχουμε κάνει μαζί το ταξίδι, αλλά και o Asier από την Ισπανία και η Erika από την Σλοβακία που σαν κάτοικοι της πόλης εδώ και μερικούς μήνες έχουν αναλάβει τον ρόλο ξεναγού. Άλλωστε το Βερολίνο είναι μια σούπερ πολυπολιτισμική πόλη, στην οποία συναντά κανείς άτομα από κάθε γωνία του κόσμου.

Ως κύριο μεταφορικό μέσο επιλέγουμε... τα πόδια μας, με την βοήθεια του μετρό όπου χρειάζεται. Meeting point το Treptower Park και μετά από μια σύντομη στάση για ξεκούραση από το ταξίδι μας, κατευθυνόμαστε προς τον πρώτο προορισμό : την East Side Gallery. Εκεί που κάποτε λοιπόν έστεκε το τείχος του Βερολίνου, σήμερα βρίσκεται η πιο γνωστή ίσως παγκοσμίως υπαίθρια “γκαλερί”. Με μήκος 1300 μέτρα, φιλοξενεί περισσότερες από 100 τοιχογραφίες – γκραφίτι καλλιτεχνών που σχετίζονται με ποικίλα κοινωνικοπολιτικά θέματα. Δυστυχώς βέβαια αρκετές από αυτές έχουν υποστεί ορισμένες φθορές, κυρίως από βάνδαλους. Είναι από τα πιο χαρακτηριστικά αξιοθέατα μιας πόλης με παράδοση στην τέχνη, και αυτό είναι μόνο ένα από τα δεκάδες σημεία που μπορεί κανείς να βρει κάποια δημιουργήματα street art.

“Ανεφοδιαζόμαστε” με ένα γεύμα στην γειτονία Kreuzberg, την πιο εναλλακτική, καλλιτεχνική και διαπολιτισμική της Γερμανικής μεγαλούπολης, πριν συνεχίσουμε προς την διάσημη Alexanderplatz. Είναι εκεί που χτυπάει η καρδιά της εμπορικής ζωής του Βερολίνου, με τα μεγάλα εμπορικά κέντρα, τα καταστήματα διάσημων brands αλλά και τα μοντέρνα κτήρια και πήρε το όνομα της από τον Ρώσο αυτοκράτορα Αλέξανδρο τον 1ο. Στο κέντρο της δεσπόζει ο Πύργος της Τηλεόρασης (Fernsehturm), ένα οικοδόμημα ύψους 368 μέτρων το οποίο είναι ορατό από πάρα πολλά σημεία του Βερολίνου και αποτελεί το 2ο υψηλότερο κτήριο της Ευρώπης. Φυσικά είναι επισκέψιμο κι από μέσα, και μάλιστα μπορείτε να απολαύσετε κι ένα γεύμα στο εστιατόριο που βρίσκεται στην κορυφή του. Εμείς βέβαια αρκεστήκαμε στο να το παρατηρούμε εντυπωσιασμένοι από το έδαφος, μαζί με άλλα 2 ενδιαφέροντα παραπλήσια οικοδομήματα, το Κόκκινο Δημαρχείο (Rotes Rathaus) και την Γοτθικού Ρυθμού Εκκλησία St. Marienkirche.

Με το σούρουπο να πέφτει σιγά – σιγά, διασχίζουμε τον ποταμό Spree και περνάμε δίπλα από τον πανέμορφο Καθεδρικό του Βερολίνου. Έτσι με την νύχτα να έχει κάνει ήδη την εμφάνιση της, είναι η ώρα να “συναντήσουμε” και την διάσημη πύλη του Βραδεμβούργου (Brandenburger Tor). Ίσως το γεγονός ότι την επισκέφτηκα αργά το απόγευμα ήταν καλύτερο, μιας και με λιγότερο κόσμο και φωτισμένη νομίζω φαντάζει πιο επιβλητική. Άλλωστε εκεί ουσιαστικά συντελέστηκε και το γεγονός της Πτώσης του Τείχους και των επινικίων που επακολούθησαν. Κι αν σας φαίνεται κάπως γνώριμη η εικόνα της, αρκεί να ξέρετε ότι πρότυπο των σχεδιαστών της ήταν τα Προπύλαια της Ακρόπολης των Αθηνών, εξ'ού μεταξύ άλλων και το τέθριππο στην οροφή της. Αυτό που μου έκανε εντύπωση θετική πάντως είναι ότι δεν θυμίζει σε τίποτα ότι είναι το πιο τουριστικό πιθανόν ορόσημο της Γερμανίας.

Λίγες δεκάδες μέτρα πιο δίπλα βρίσκεται και το κτήριο του Reichstag που φιλοξενεί το Γερμανικό Κοινοβούλιο. Όπως και τα περισσότερα ίσως κοινοβούλια παγκοσμίως είναι ένα μεγαλοπρεπές οικοδόμημα με δεκάδες δωμάτια, το οποίο χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Μετά τα τελευταία τρομοκρατικά χτυπήματα τα μέτρα ασφαλείας είναι δρακόντεια και έτσι δεν επιτρέπεται να πλησιάσεις την είσοδο του σε απόσταση αναπνοής, ενώ ακόμα και για μια επίσκεψη/ξενάγηση είναι αναγκαίο να προηγηθεί κράτηση αρκετές εβδομάδες πριν. Ακόμα κι έτσι όμως αξίζει να σταθεί κανείς για να το θαυμάσει για λίγα λεπτά.

Προτελευταία στάση της εξόρμησης μας, ένα μνημείο με ιδιαίτερη σημασία. Το μνημείο του Ολοκαυτώματος. Τα λόγια κυριολεκτικά είναι περιττά. Είναι εκεί που συνειδητοποιείς τι κτηνωδίες μπορεί να κάνει ο άνθρωπος. Πως όσα κι αν κάνει, σε όσους πλανήτες ή βάθη των ωκεανών κι αν φτάσει, όσα τεχνολογικά επιτεύγματα δημιουργήσει, πάντα ο χειρότερος του εχθρός θα είναι ο ίδιος του εαυτός. Έχοντας καθαρό μυαλό και σεβασμό για τα γεγονότα αυτά, 5 μόλις λεπτά ανάμεσα στους τσιμεντένιους αυτούς στύλους αρκούν για να σε βάλουν σε σκέψεις...

Μετά από σχεδόν 5 ώρες περπατήματος λοιπόν στους δρόμους της υπέροχης αυτής πόλης, είναι ώρα να πάρουμε πλέον το μετρό από την Potsdamer Platz με τους ουρανοξύστες της ώστε να απολαύσουμε λίγες στιγμές διασκέδασης και ξεκούρασης. Κι αν οι δρόμοι του Βερολίνου ήδη προσέφεραν πάρα πολλά, άλλα τόσα και ίσως παραπάνω έχουν να προσφέρουν και τα στέκια του, για όλες τις στιγμές της ημέρας. Stay tuned γιατί θα ακολουθήσει post και για αυτά. Auf wiedersehen!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s